Historia WLI UMP

Oto oś czasu przedstawiająca historię Wydziału Lekarskiego I, Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Kliknij na datę, aby dowiedzieć się więcej.

Zdjęcie
1918

11 listopada
Na pierwszym posiedzeniu Komisji Organizacyjnej Uniwersytetu Polskiego w Poznaniu prof. Heliodor Święcicki, jej przewodniczący, zaproponował, by w pierwszej kolejności zorganizować Wydziały Filozoficzny i Lekarski, a także dokooptować do Komisji miejscowych lekarzy, Łazarewicza i Wincentego Jezierskiego (przedstawiciela Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu).

18 listopada
Na drugim posiedzeniu tej Komisji prof. Święcicki zaproponował, by kliniki obejmowali miejscowi lekarze, a katedry przedmiotów teoretycznych i przedklinicznych – uczeni z innych zaborów.

27 listopada
Prof. Święcicki przedstawił członkom Komisji plan organizacji Wydziału Lekarskiego, przewidując 16 zakładów lekarskich.

10 grudnia
Na następnym posiedzeniu Komisji dr Wincenty Jezierski zaproponował zasady powoływania profesorów, a dr Łazarewicz wskazał budynki wojskowe, które mógłby przejąć Wydział Lekarski.

Zdjęcie
1919

7 stycznia
Komisja Organizacyjna wyraziła zgodę na zatrudnienie na Wydziale Lekarskim tych miejscowych lekarzy, którzy dotychczas wykazywali zainteresowania naukowe, jak dr Ireneusz Wierzejewski i dr Witold Kapuściński.

18 stycznia
Komisja uzgodniła treść memoriału Naczelnej Rady Ludowej do rządu warszawskiego w sprawie założenia Wszechnicy Piastowskiej, jak początkowo nazywano Uniwersytet Poznański

28 stycznia
W Krakowie zebrała się tzw. Komisja Stabilizacyjna dla mianowania pierwszego składu profesorów na Uniwersytecie Warszawskim. Z inicjatywy prof. Adama Wrzoska, szefa sekcji nauki i szkół wyższych Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, uczestnicy zebrania spotkali się na posiedzeniu w sprawie utworzenia w Poznaniu Wszechnicy Piastowskiej. Do utworzenia Wydziału Lekarskiego podeszli sceptycznie z uwagi na brak kandydatów na profesorów.

3 lutego
W Krakowie zebrała się tzw. Komisja Stabilizacyjna dla mianowania pierwszego składu profesorów na Uniwersytecie Warszawskim. Z inicjatywy prof. Adama Wrzoska, szefa sekcji nauki i szkół wyższych Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, uczestnicy zebrania spotkali się na posiedzeniu w sprawie utworzenia w Poznaniu Wszechnicy Piastowskiej. Do utworzenia Wydziału Lekarskiego podeszli sceptycznie z uwagi na brak kandydatów na profesorów.

1 kwietnia
W posiedzeniu Komisji Organizacyjnej Uniwersytetu Polskiego w Poznaniu uczestniczył prof. Ludwik Rydygier, by wspólnie szukać możliwości obsady zakładów i klinik Wydziału Lekarskiego.

5 kwietnia
Z inicjatywy profesorów Wydziału Filozoficznego, prof. Święcicki został mianowany profesorem zwyczajnym Wydziału Lekarskiego i wybrany rektorem Wszechnicy Piastowskiej.

7 maja
Wszechnica Piastowska została uroczyście otwarta, a uroczystość prowadził Rektor Święcicki, pozostając jedynym profesorem Wydziału Lekarskiego.

26 maja i 2 czerwca
Na kolejnych posiedzeniach Komisji Organizacyjnej ustalono kandydatów do objęcia zakładów i klinik Wydziału Lekarskiego oraz rozważano przejęcie szpitala Diakonisek.

23 czerwca
Powołano nową Komisję, której zadaniem było zorganizowanie Wydziałów Lekarskiego i Teologicznego. W jej skład weszli: rektor Heliodor Święcicki, dziekan Wydziału Filozoficznego Michał Sobeski, ks. Hozakowski i lekarze Jezierski oraz Łazarewicz.

23 listopada
Zatwierdzono statut Koła Medyków Studentów Uniwersytetu Poznańskiego.

Zdjęcie
1920

8 marca
Dzięki interwencji prof. Wrzoska w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, Uniwersytetowi Poznańskiemu przyznano gmach byłej Komisji Osadniczej przy ul. Fredry 10, z przeznaczeniem na siedziby zakładów teoretycznych Wydziału Lekarskiego. Ponadto przyznano fundusze na zakup mieszkań i domów dla profesorów.

31 marca
Rektor Święcicki ostatecznie zaakceptował listę kandydatów na kierowników katedr Wydziału lekarskiego. Współautorem listy był prof. Adam Wrzoskek, nadal szef sekcji nauki i szkół wyższych w MWRiOP, który zgodził się zrezygnować z tego stanowiska i objąć Katedrę Historii i Filozofii Medycyny.

25 kwietnia
Senat Uniwersytetu Poznańskiego powołał prof. Adama Wrzoska na organizatora i dziekana Wydziału Lekarskiego, jednocześnie powierzając Katedrę Historii i Filozofii Medycyny. Przez kolejne miesiące prof. Wrzosek dojeżdżał z Warszawy do Poznania.

25 maja
Uchwałą Rady Ministrów gmach byłej Komisji Kolonizacyjnej został przekazany dla Wydziału Lekarskiego.

24 czerwca
Wszechnica Piastowska zmieniła nazwę na Uniwersytet Poznański.

22 września
Naczelnik Państwa mianował: profesora Akademii Weterynaryjnej we Lwowie Stefana Dąbrowskiego profesorem zwyczajnym chemii; doc. dr Uniwersytetu Jagiellońskiego Helenę Gajewską profesorką nadzwyczajną histologii, profesora chirurgii we Frankfurcie nad Menem Antoniego Jurasza jun. profesorem zwyczajnym katedry chirurgii szczegółowej i dyrektorem Kliniki Chirurgicznej.

24 września
Naczelnik Państwa mianował dyrektora oddziału chorób wewnętrznych Szpitala Miejskiego dr. Wincentego Jezierskiego profesorem nadzwyczajnym patologii i terapii szczegółowej chorób wewnętrznych oraz dyrektorem Kliniki Chorób Wewnętrznych.

Początek października
Rozpoczęły się wykłady dla studentów pierwszego roku medycyny.

Połowa listopada
Prof. Adam Wrzosek zakończył pracę w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego i przeniósł się do Poznania.

10 grudnia
Prof. Wrzosek został wybrany przewodniczącym kuratorium dla młodzieży akademickiej.

Zdjęcie
1921

2 stycznia
W inauguracji roku akademickiego 1920/1921 po raz pierwszy uczestniczyli pracownicy naukowi Wydziału Lekarskiego.

31 marca
Uniwersytet zakupił dla Wydziału Lekarskiego były klasztor Sercanek przy Górnej Wildzie 86. Nazwano go Coll. Marcinkowskiego.

7 maja
Naczelnik Państwa mianował profesora zwyczajnego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Józefa Markowskiego profesorem zwyczajnym anatomii prawidłowej.

4 października
Rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego: zostały uruchomione zajęcia na III, IV i V roku studiów lekarskich, dr. Franciszka Chłapowskiego mianowano profesorem honorowym medycyny wewnętrznej, a emerytowanego profesora zwyczajnego Uniwersytetu Jana Kazimierza Antoniego S. Jurasza profesorem honorowym laryngologii.

9 października
W inauguracji roku akademickiego 1921/1922 uczestniczyli profesorowie i – po raz pierwszy – studenci wszystkich lat studiów lekarskich.

12 października
Naczelnik Państwa mianował docenta Uniwersytetu Kijowskiego Ignacego Hoffmana profesorem nadzwyczajnym patologii ogólnej i doświadczalnej, a profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego Stefana Horoszkiewicza profesorem zwyczajnym medycyny sądowej.

17 listopada
Naczelnik Państwa mianował docenta Uniwersytetu Jagiellońskiego Stefana Borowieckiego – profesorem nadzwyczajnym neurologii i psychiatrii.

23 listopada
Naczelnik Państwa mianował docenta Uniwersytetu Jagiellońskiego Karola Mayera – profesorem nadzwyczajnym „radiologii w zastosowaniu do medycyny”.

28 listopada
Uroczyście poświęcono kamienie węgielne pod budowę Coll. Anatomicum i Coll. Chemicum.

15 grudnia
Naczelnik Państwa mianował byłego docenta Uniwersytetu w Saratowie Jana Lubienieckiego – profesorem nadzwyczajnym farmakologii.

Zdjęcie
1922

26 stycznia
W inauguracji roku akademickiego 1920/1921 po raz pierwszy uczestniczyli pracownicy naukowi Wydziału Lekarskiego.

31 marca
Uniwersytet zakupił dla Wydziału Lekarskiego były klasztor Sercanek przy Górnej Wildzie 86. Nazwano go Coll. Marcinkowskiego.

13 kwietnia
Naczelnik Państwa mianował profesora zwyczajnego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Józefa Markowskiego profesorem zwyczajnym anatomii prawidłowej.

27 kwietnia
Rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego: zostały uruchomione zajęcia na III, IV i V roku studiów lekarskich, dr. Franciszka Chłapowskiego mianowano profesorem honorowym medycyny wewnętrznej, a emerytowanego profesora zwyczajnego Uniwersytetu Jana Kazimierza Antoniego S. Jurasza profesorem honorowym laryngologii.

5 maja
W inauguracji roku akademickiego 1921/1922 uczestniczyli profesorowie i – po raz pierwszy – studenci wszystkich lat studiów lekarskich.

16 czerwca
Naczelnik Państwa mianował docenta Uniwersytetu Kijowskiego Ignacego Hoffmana profesorem nadzwyczajnym patologii ogólnej i doświadczalnej, a profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego Stefana Horoszkiewicza profesorem zwyczajnym medycyny sądowej.

11 lipca
Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitacje dra Bolesława Kowalskiego, dyrektora Kliniki Krajowej dla Kobiet i Szkoły Położnych, oraz Aleksandra Piotrowskiego, dyrektora Krajowego Zakładu dla Obłąkanych w Dziekance pod Gnieznem.

28 sierpnia
Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację dra Stefana Różyckiego z zakresu anatomii opisowej i topograficznej.

2 września
Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację dyrektora Oddziału Chorób Skórnych i Wenerycznych Szpitala Miejskiego Adama Karwowskiego.

6 września
Naczelnik Państwa mianował zastępcę profesora Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Stefana Różyckiego profesorem zwyczajnym anatomii prawidłowej.

15 września
Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Bronisława Szulczewskiego z pediatrii.

20 września
Naczelnik Państwa mianował profesora nadzwyczajnego na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego Eugeniusza Piaseckiego profesorem zwyczajnym higieny szkolnej i teorii wychowania fizycznego na Wydziale Lekarskim UP.

8 października
Inauguracja roku akademickiego 1922/1923.

23 listopada
Naczelnik Państwa mianował profesora zwyczajnego anatomii i histologii zwierząt domowych Edwarda Niezabitowskiego profesorem zwyczajnym biologii ogólnej na Wydziale Lekarskim.

11 grudnia
Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Tadeusza Kurkiewicza z histologii.

Zdjęcie
1923

5 stycznia
Kierownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego mianował dra Stefana Hübnera, naczelnika Wydziału Zdrowia Publicznego Województwa w Poznaniu, komisarzem rządowym przy egzaminach ścisłych na Wydziale Lekarskim.

13 stycznia
Prezydent RP mianował zastępcę profesora Leona Padlewskiego profesorem nadzwyczajnym bakteriologii.

18 stycznia
Prezydent RP mianował docenta Uniwersytetu Warszawskiego Karola Jonschera profesorem nadzwyczajnym chorób dziecięcych.

20 stycznia
Kierownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Ireneusza Wierzejewskiego, dyrektora Zakładu Ortopedycznego im. Gąsiorowskich.

27 stycznia
Kierownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Jana Stasińskiego z zakresu okulistyki.

31 stycznia
Kierownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Leona Mieczkowskiego z zakresu chirurgii.

21 marca
Na Wydziale Lekarskim odbyła się akademia dla uczczenia setnej rocznicy urodzin Ludwika Pasteura, podczas której wykłady wygłosili profesorowie: Stefan Dąbrowski, Leon Padlewski i Adam Wrzosek.

10 kwietnia
Zmarł Franciszek Chłapowski, honorowy profesor Wydziału Lekarskiego.

2 maja
Kierownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Kazimierza Nowakowskiego z zakresu chirurgii.

8 maja
Z inicjatywy Rady Wydziału Lekarskiego Marszałkowi Francji i Polski Ferdynandowi Fochowi wręczono dyplom doktora honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego. Okolicznościowe mowy wygłosili: rektor Święcicki, dziekan Wrzosek, prof. Dąbrowski i prof. Żółtowski.

31 lipca
Prezydent RP mianował Stefana Borowieckiego profesorem zwyczajnym neurologii i psychiatrii, a docent Michalinę Stefanowską profesorem nadzwyczajnym.

2 sierpnia
Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Ludwika Skubiszewskiego z anatomii patologicznej. Tym samym grono nauczające Wydziału Lekarskiego ustabilizowało się.

12 sierpnia
Zmarł prof. Antoni S. Jurasz.

25 sierpnia
Prezydent RP mianował profesora zwyczajnego UJK we Lwowie Józefa Markowskiego profesorem honorowym Uniwersytetu Poznańskiego. Była to inicjatywa Wydziału Lekarskiego, który w ten sposób wyraził wdzięczność za zainicjowanie, udzielanie wskazówek architektowi Edwardowi Madurowiczowi i – mimo wyjazdu na stałe do Lwowa - nadzorowanie budowy Coll. Anatomicum.

12 października
Zmarł Rektor Heliodor Święcicki.

Zdjęcie
1924


Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitacje Aleksandra Ławrynowicza z mikrobiologii.

Poliklinika (przychodnia) neurologiczna została przeniesiona do gmachu przy ul. Północnej 10, w którym wcześniej urządzono Klinikę Neurologii UP.

Leon Zbyszewski objął jako zastępca profesora Katedrę Fizjologii, a doc. Alfered Laskiewicz Katedrę Otolaryngologii .

Zdjęcie
1925

10 grudnia
W Coll. Medicum (dzisiejsze Coll. Maius) studenci medycyny zorganizowali wiec w obronie zagrożonego likwidacją Wydziału Lekarskiego. Swoją petycję przekazali Radzie Miejskiej.

Ze względów oszczędnościowych skreślono katedry nadzwyczajne otolaryngologii i dentystyki. Wykłady zlecone z otolaryngologii powierzono dr. Alfredowi Laskiewiczowi, a wykłady z dentystyki przeniesiono na 16 trymestr, by mieć czas na znalezienie odpowiedniego kandydata.

Zdjęcie
1926


Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitacje Alfreda Laskiewicza z otolaryngologii i Leona Zbyszewskiego z fizjologii.

Zdjęcie
1927


Prof. Ireneusz Wierzejewski został wybrany senatorem, a prof. Stefan Dąbrowski został kolejny raz wybrany posłem na Sejm. Profesorowie Paweł Gantkowski i Adam Wrzosek zostali wybrani członkami honorowymi Towarzystwa Lekarskiego we Lwowie, a prof. Antoni T. Jurasz członkiem Królewskiego Towarzystwa Medycznego w Londynie.

Zdjęcie
1928


Społeczeństwo przekazało datki, zgromadzone dla uczczenia 10-lecia odzyskania niepodległości, jako dar na zakup radu dla Kliniki Chirurgicznej prof. Antoniego T. Jurasza.

Zdjęcie
1929


Prof. Edward Niezabitowski został kierownikiem oddziału przyrodniczego Muzeum Wielkopolskiego, prof. Paweł Gantkowski – prezesem Towarzystwa Kolonii Letnich i kierownikiem stacji sanitarnej Stella, prof. Adam Karwowski – prezesem Związku Lekarzy Zachodniej Polski, sekretarzem Wszechsłowiańskiego Towarzystwa Dermatologicznego i członkiem honorowym Jugosłowiańskiego Towarzystwa Dermatologicznego. Prof. Witold Kapuściński został wybrany delegatem na Polskę Francuskiego Towarzystwa Okulistów. W Senacie RP prof. Wierzejewski przestawił problemy opieki nad kalekami.

Kierowany przez prof. Ludwika Skubiszewskiego Zakład Anatomii Patologicznej zorganizował na Powszechnej Wystawie Krajowej dział wychowania fizycznego. Wystawiono 148 preparatów ilustrujących zmiany gruźlicze i 42 preparaty obrazujące nosaciznę, wąglik, kiłę i dur brzuszny..

Zdjęcie
1930

8 marca
Zmarł Ireneusz Wierzejewski, jedyny polski profesor ortopedii. Leon Zbyszewski został mianowany profesorem nadzwyczajnym.

Utworzono Klinikę Stomatologiczną, a jej kierownikiem został dr Józef Jarząb.

Zdjęcie
1931


Profesorowie Leon Padlewski i Michalina Stefanowska zostali członkami PAU.

Profesorowie: Eugeniusz Piasecki, Karol Mayer, Antoni T. Jurasz, Adam Karwowski, Stefan Dąbrowski, Stefan Borowiecki i Karol Jonscher otrzymali jugosłowiański Order św. Sawy.

Zdjęcie
1932


Z dniem 1 lutego 1932 r. Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego przyznało etat dla ośrodka walki z rakiem, utworzonego przez prof. Jurasza w Klinice Chirurgicznej.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Janusza Zeylanda z pediatrii.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitację Wiktora Degi z ortopedii.

Zdjęcie
1933


We wrześniu zmarł prof. Adam Karwowski.

Zdjęcie
1935


Poliklinika stomatologiczna zorganizowała kurs dla 14 lekarzy zamierzających poświęcić się stomatologii. W poliklinice leczono za darmo ubogich i bezrobotnych.

W Klinice Ortopedii utworzono poradnię przeciwreumatyczną.

Zdjęcie
1936


Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitacje Leona Laknera z dentystyki i Jana Alkiewicza z dermatologii i wenerologii.

Grono profesorskie zainicjowało obóz wędrowny medyków na Huculszczyźnie, gdzie badano warunki sanitarne miejscowej ludności.

Zdjęcie
1937


Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdził habilitacje Tadeusza Pawlikowskiego z histologii i Wiktora Tomaszewskiego z chorób wewnętrznych.

Historia Wydziału

Powstanie Wydziału związane jest z powołaniem do życia Uniwersytetu. Już w 1843 roku dr Karol Marcinkowski jako członek poznańskiej Rady Miejskiej planował utworzenie w Poznaniu Szkoły Chirurgicznej, a w 1845 roku wspólnie z dr Teofilem Mateckim wystosował petycję w sprawie założenia Uniwersytetu, zatwierdzoną i przyjętą przez Sejm Wielkiego Księstwa Poznańskiego.

Olbrzymie zasługi w działaniach na rzecz Uniwersytetu ma założone w 1857 roku Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, które w 1884 roku zorganizowało IV Zjazd Lekarzy i Przyrodników Polskich. Szczególnie aktywny był Wydział Lekarski PTPN, który w 1918 roku powołał Komisję Organizacyjną Studiów Uniwersyteckich w składzie: prof. Heliodor Święcicki, dr Stanisław Łazarewicz, dr Wincenty Jezierski.

W 1919 roku poznańskie środowisko medyczne wystąpiło z inicjatywą organizowania kursów medycznych dla młodzieży, która przerwała studia na uniwersytetach niemieckich. Pomysł zrealizował Wydział Lekarski PTPN, a jego wiceprezes dr Tadeusz Dembiński przewodniczył tym kursom. Obejmowały one patologię, higienę, internę, pediatrię. Zajęcia prowadzili znakomici lekarze poznańscy, niektórzy z nich to przyszli profesorowie Uniwersytetu: dr Wincenty Jezierski, dr Kazimierz Dziembowski, dr Kazimierz Nowakowski i dr Bolesław Krysiewicz. W batalię o zorganizowanie studiów medycznych włączył się sławny chirurg prof. Ludwik Rydygier, były rektor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, mający kilkudziesięcioletnie związki z Poznaniem.

Na początku 1920 roku prof. Heliodor Święcicki zaproponował zorganizowanie Wydziału Lekarskiego prof. Adamowi Wrzoskowi, ówczesnemu dyrektorowi Sekcji Nauki i Szkół Akademickich Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Ostateczna uchwała Senatu w sprawie Wydziału Lekarskiego podjęta została 25 lipca 1920 roku, a prof. Adam Wrzosek mianowany został profesorem zwyczajnym Katedry Filozofii i Historii Medycyny i powołany przez Senat na pierwszego Dziekana Wydziału Lekarskiego.

Pierwsze posiedzenie Rady Wydziału Lekarskiego w Poznaniu odbyło się 19 listopada 1920 roku i wzięli w nim udział jedynie rektor prof. Heliodor Święcicki, dziekan prof. Adam Wrzosek i prof. Wincenty Jezierski - dyrektor Kliniki Chorób Wewnętrznych. Rada Wydziału dość szybko powiększyła swój skład, stabilizowała organizację i już w roku akademickim 1922/1923 Wydział Lekarski posiadał 27 katedr i 32 zakłady i kliniki. Od początku swojej działalności Wydział miał prawo nadawania tytułów naukowych.

W okresie międzywojennym Wydział Lekarski imponował nowymi propozycjami studiów uniwersyteckich, powołując pierwsze w Polsce Katedry: Fizyki Medycznej, Chemii Fizjologicznej, Radiologii, Ortopedii, Teorii Wychowania Fizycznego i Higieny Szkolnej.

Do osiągnięć Wydziału w okresie przedwojennym należą: rozwój endokrynologii eksperymentalnej w Katedrze Histologii i Embriologii, opracowanie "Zarysu orzecznictwa inwalidzkiego" w Katedrze Higieny, pionierskie w Polsce szczepienia BCG wprowadzone w Katedrze Mikrobiologii Lekarskiej, zasady wykonywania zdjęć tomograficznych w Katedrze Radiologii Lekarskiej.

Dzieje uniwersyteckich studiów medycznych w okresie okupacji niemieckiej zapisały się złotymi zgłoskami w historii nauki i cywilizacji. Likwidacja Uniwersytetu i konfiskata majątku rozpoczęła się 11 września 1939 roku, tuż po wkroczeniu do Poznania wojsk niemieckich. Ale już 24 listopada 1940 roku, w Warszawie rozpoczął działalność Tajny Uniwersytet Ziem Zachodnich z Wydziałem Lekarskim, kierowanym ponownie przez prof. A. Wrzoska, na którym pracowało 18 pracowników naukowych z Poznania.

Tajny Uniwersytet Ziem Zachodnich posiadał swoje placówki w Częstochowie oraz w Kielcach. Po upadku Powstania Warszawskiego reaktywowano Wydział Lekarski z niestrudzonym prof. A. Wrzoskiem na czele, początkowo w Grodzisku Mazowieckim, a potem do 1945 roku w Krakowie. Pracownicy poznańskiego Wydziału Lekarskiego pracowali także na Wydziale Lekarskim Tajnego Uniwersytetu Warszawskiego, jak też w szkole doc. Zaorskiego.

Drugą placówką, kontynuatorką tradycji poznańskiego Wydziału Lekarskiego był Polski Wydział Lekarski na Uniwersytecie w Edynburgu, którego dziekanem został znakomity poznański chirurg prof. dr Antoni Jurasz. Wydział ten działał od 22 marca 1942 do 31 marca 1949 roku.
Pierwszym powojennym dziekanem Wydziału Lekarskiego został prof. dr Witold Kapuściński - kierownik Katedry i Kliniki Okulistyki. 1 stycznia 1950 roku po odłączeniu od Uniwersytetu powstała Akademia Lekarska złożona z Wydziału Lekarskiego, Farmaceutycznego i Studium Wychowania Fizycznego. 3 marca 1950 roku uległa ona kolejnej reorganizacji w Akademię Medyczną, która decyzją Sejmu z 28 stycznia 1984 roku uzyskała patrona w osobie dr Karola Marcinkowskiego. Pierwszym dziekanem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej był prof. dr Karol Jonscher.

Powojenny dorobek naukowo-dydaktyczny i kadrowy Wydziału Lekarskiego to: poznańska szkoła internistyczna (Jan Roguski, Stefan Kwaśniewski, Franciszek Łabędziński, Kazimierz Wysocki, Lech Hryniewiecki), chirurgiczna (Roman Drews, Jerzy Borszewski, Stanisław Nowicki, Jan Krotoski, Adam Piskorz, Aleksy Krokowicz, Roman Góral, Mieczysław Wójtowicz, Wacław Zieliński, Jan Fibak), pediatryczna (Karol Jonscher, Teodor Rafiński, Olech Szczepski, Maria Chmiel), położniczo-ginekologiczna (Tadeusz Zwoliński, Ireneusz Roszkowski, Henryk Bręborowicz, Witold Michałkiewicz, Edward Howorka, Józef Baron), urologiczna (Zygmunt Bartkowiak, Józef Strzyżowski), epidemiologiczna (Tadeusz Walter), laryngologiczna (Aleksander Zakrzewski, Aleksandra Durska-Zakrzewska, Roman Rafiński, Ludwik Szlęzak), ortopedyczna (Wiktor Dega, Alfons Senger, Hieronim Strzyżewski), rehabilitacji (Wiktor Dega, Janina Tomaszewska, Zbigniew Nadolski), dermatologiczna (Adam Straszyński, Jan Alkiewicz, Julian Rosner, Adam Burda), radiologiczna (Bolesław Gładysz, Jerzy Wójtowicz), anatomiczna (Stefan Różycki, Józef Kołaczkowski, Leokadia Młynarczyk), histologiczna (Tadeusz Kurkiewicz, Kazimierz Miętkiewski), chemii fizjologicznej (Zdzisław Stolzmann), fizjologiczna (Edward Czarnecki, Jan Kiersz), biofizyczna (Andrzej Pilawski), biologicznoparazytologiczna (Rudolf Weigel, Czesław Gerwel, Witold Kasprzak, Tadeusz Mazur), neurochirurgiczna (Hieronim Powiertowski, Feliks Tokarz, Bronisław Stachowski), neurologiczna (Anatol Dowżenko, Mirosław Kozik), psychiatryczna (Ryszard Dreszer, Włodzimierz Strzyżewski), mikrobiologiczna (Jan Adamski, Józef Wiza), historii medycyny (Adam Wrzosek, Ludmiła Krakowiecka), ftyzjatrii (Jerzy Jurkowski), patomorfologii (Ludwik Skubiszewski, Janusz Groniowski, Marian Rożynek, Wacław Majewski, Bogdan Łukaszewski), farmakologii (Józef Dadlez), higieny (Adam Jankowiak), chemii ogólnej (Stanisława Raszejowa), okulistyczna (Witold Kapuściński, Adam Kwaskowski, Witold Orłowski, Stanisław Mondelski), neonatologii (Kazimiera Jerzykowska, Irena Żywicka-Twarowska), medycyny sądowej (Sergiusz Schylling-Siengalewicz, Edmund Chróścielewski).

Istotną zmianą organizacyjną był podział Wydziału Lekarskiego na dwa Wydziały w roku 1993. Aktualne zadania Wydziału I to przeddyplomowe kształcenie studentów medycyny.

/dziękujemy prof. dr hab. med. Andrzejowi Obrębowskiemu za zgodę na wykorzystanie materiałów z rozdziału "Refleksje z okazji 80-lecia Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego" zamieszczonego w Księdze Pamiątkowej W 80-lecie Uniwersyteckiego Wydziału Lekarskiego w Poznaniu /pod red. R.K.Meissnera/ Poznań 2001/

O naszym Patronie

Zdjęcie

W 1946 roku, w sto lat po śmierci Karola Marcinkowskiego, Prof. Adam Wrzosek, pierwszy Dziekan Wydziału Lekarskiego w Poznaniu, tak napisał o obecnym Patronie naszej Uczelni:

"…z niezrozumiałym dla dzisiejszego pokolenia idealizmem łączył bezgraniczne poświęcenie dla bliźnich, szczególniejszą opieką otaczając ubogich, bez różnicy religii i narodowości, bo na to zawsze i wszędzie kładł nacisk…”

"…był to istotnie najzacniejszy i najprawszy człowiek i Polak bez skazy (...), pod względem piękności i wzniosłości charakteru oraz dobroczynności dorównał mu mało kto z Polaków."

(Prof. Adam Wrzosek: ”Czcigodny Polak. O Karolu Marcinkowskim w setną rocznicę śmierci", Poznań 1946)

Zobacz także